.. SONATAS OP. 3 & 4
1 / 0
Niet op voorraad.
Levertijd vanuit de leverancier is circa 6 werkdagen.
Geen reviews
Giovanni Antonio Pandolfi Mealli, geboren in 1624, groeide deels op in Venetië en belandde in Innsbruck als lid van de hofkapel. Zijn naam duikt later op als violist in kerken en aan het hof in Messina en uiteindelijk in Madrid, waar hij waarschijnlijk in 1687 stierf. Er waren twee belangrijke stijlperiodes voor de vioolliteratuur in de 17e eeuw. In de eerste decennia verscheen er een corpus instrumentale muziek in Noord-Italië, met de eerste solomuziek expliciet voor viool geschreven door componisten als Castello, Fontana en - vooral - Marini. Tegen het einde van de eeuw zien we de bloei van een verfijnde cultuur van instrumentale muziek in Oostenrijk, gedomineerd door virtuozen als Biber, Walther en Schmelzer. Pandolfi Mealli zat er middenin, omdat hij geen van beide scholen volgde, en is misschien een beetje uit het oog verloren tussen al deze sterartiesten.<BR><BR>De twaalf sonates in dit album werden in 1660 in Innsbruck gepubliceerd als twee delen, opusnummers 3 en 4, en worden over het algemeen beschouwd als een eenheid. Op het eerste gezicht bieden de sonates weinig variatie. Sommige oudere literatuur spreekt zelfs minachting uit over deze werken vanwege hun gebrek aan individualistische, virtuoze of violistische elementen.<BR><BR>Bij nadere beschouwing blijken er echter een flink aantal interessante kenmerken in de collectie te zitten: elke sonate lijkt zijn eigen uitgesproken en unieke karakter te hebben, variërend van obsessief chromatisch tot hemels naïef. We zien subtiele verschillen tussen ogenschijnlijk gelijksoortige delen en de muziek zit vol onverwachte wendingen. Stilistisch verwijzen sommige sonates duidelijk naar vroeg 17e eeuwse Venetiaanse voorbeelden. Andere introduceren elementen die een belangrijke rol zouden spelen in het latere Oostenrijkse repertoire voor viool. Veel van de sonates zijn verrassend vocaal, een soort verwijzing naar de hedendaagse liedcultuur. Deze vocale secties nodigen de viool uit om de melodie te versieren.<BR><BR>Het is ook moeilijk te bepalen welke instrumentatie zou zijn gebruikt als continuo voor dit repertoire. Mijn eigen keuze, gebaseerd op de kleurrijke combinatie van harp, orgel en cello, is deels gebaseerd op hedendaagse bronnen maar ook op mijn eigen nieuwsgierigheid naar de tonale mogelijkheden van dit ensemble.
1. La Cesta Op. 3, No. 2 - (00:07:55)
2. La Melana Op. 3, No. 3 - (00:05:36)
3. La Clemente Op. 3, No. 5 - (00:08:08)
4. La Stella Op. 4, No. 5 - (00:04:31)
5. La Monella Romanesca Op. 4, No. 3 - (00:06:53)
6. La Sabbatina Op. 3, No. 6 - (00:07:26)
7. La Viviana Op. 4, No. 2 - (00:05:47)
8. La Biancuccia Op. 4, No. 4 - (00:08:12)
9. La Castella Op. 3, No. 4 - (00:08:15)
10. La Bernabea Op. 4 No. 1 - (00:08:38)
11. La Stella Op. 3, No. 1 - (00:04:04)
12. La Vinciolina Op. 4, No. 6 - (00:06:01)
