1 / 0
Dit artikel is niet meer te bestellen.
Geen reviews
Mick Jenkins brengt met het album The Patience een krachtige plaat binnen het hedendaagse rap- en hiphopgenre. Deze LP, verschenen in 2023, laat een artiest horen die zich zowel persoonlijk als muzikaal verder ontwikkelt. Jenkins, afkomstig uit het zuiden van Chicago, staat bekend om zijn doordachte teksten en abstracte invalshoeken, maar op The Patience kiest hij voor een directere en rauwere aanpak. Het album bevat elf tracks waarin hij zijn frustraties, ambities en zelfreflectie ten gehore brengt, soms met een vleugje jazz en lo-fi invloeden verweven in de instrumentatie.In tegenstelling tot eerdere albums als The Healing Component of Pieces of a Man, ontbeert The Patience een centraal concept of duidelijke boodschap. Jenkins richt zich minder op filosofisch geladen thema’s en kiest voor een platter, maar zeker niet oppervlakkig, geluid waarin elk woord telt. Deze directe en ongefilterde aanpak zorgt voor een urgent en consistent geheel, waarbij zijn honger en strijdbaarheid onmiskenbaar doorklinken. De productie is krachtig en gevarieerd, met bijdragen van producers en gastartiesten als Freddie Gibbs, JID, Benny the Butcher en Vic Mensa; namen die binnen de hiphopscene klinken als een kwaliteitskeurmerk.Het album opent sterk met Michelin Star, een track waarin Jenkins zichzelf presenteert als de chef-kok van het rapgenre. Met referenties aan de culinaire wereld en een energieke, stuwende beat verklaart hij zijn honger naar succes: 'I’m hungry as hell.' Deze metafoor voor zijn artistieke ambitie en vakmanschap werkt als een rode draad in zijn flow en tekstopbouw. Ook het nummer Show & Tell valt op, waarin hij samen met Freddie Gibbs rapt over een dreigend, scherp gecomponeerd instrumentaal. Dit nummer laat zien dat Jenkins met de besten mee kan en zijn plaats in de top van de rapwereld verdient. Een andere opvallende track is Smoke Break-Dance, waarop JID te horen is en de laidback jazz-invloeden samenkomen met scherpe, vindingrijke raps.The Patience is een album dat zelfbewust reflecteert op de loopbaan van Mick Jenkins. Hij is compromisloos, zonder filter, en bewijst met deze plaat dat hij zichzelf voortdurend opnieuw durft uit te vinden. De LP klinkt als het opheffen van een rem, als een ademtocht na lang onder water te zijn geweest; iedere track voelt bondig, zonder overbodige vulling, en toont een artiest die zijn creatieve beperkingen loslaat. Daarmee is het album niet alleen een reflectie op geduld, maar ook een viering van artistieke bevrijding en groei binnen het hiphoplandschap.
1. Michelin Star
2. Show & Tell
3. Sitting Ducks
4. Smoke Break-Dance
5. 007
6. 2004
7. Roy G. Biv
8. Pasta
9. Farm To Table
10. Guapanese
11. Mop
