1 / 0
Dit artikel is niet meer te bestellen.
Geen reviews
Echolalia van Giovanni Di Domenico is een experimenteel jazzalbum (LP) dat bekendstaat om zijn meditatieve, uitgesponnen composities en subtiele interactie tussen drie musici. Het album werd uitgebracht in 2024 en is het resultaat van een samenwerking tussen pianist Giovanni Di Domenico, saxofonist Alexandra Grimal en drummer Eric Thielemans. Di Domenico, oorspronkelijk afkomstig uit Italië en woonachtig in Brussel, schreef voor deze plaat een volledig nieuw repertoire op verzoek van W.E.R.F. Records. De opname onderscheidt zich door een organische wisselwerking, waarbij de musici elkaar ruimte bieden om hun klanklandschappen samen te laten smelten.Het genre van Echolalia laat zich het best omschrijven als free jazz en avant-garde. De muziek laveert tussen verstilde momenten en uitbundige improvisaties, met een sterke focus op textuur en dynamiek. Het album bestaat uit drie lange tracks: Part I AOEDE, Part II MELETE en Part III MNEME. Deze stukken zijn vernoemd naar de drie muses uit de Griekse mythologie en hebben elk een eigen karakter. Part I AOEDE duurt bijna veertien minuten en kenmerkt zich door een sereen samenspel tussen piano en sax, terwijl in Part II MELETE het ritmische aspect meer naar voren komt, mede door de subtiele inzet van Thielemans op drums. Part III MNEME is het langste deel van het album en brengt de muzikale verkenning naar een contemplatief hoogtepunt, waarin alle drie de muzikanten hun geluiden laten resoneren als ware het een sonore dialoog.De productiewijze van Echolalia is opvallend door het feit dat zij als één doorgaande muzikale stroom wordt gepresenteerd, waardoor de luisteraar wordt meegenomen op een klankreis zonder duidelijke onderbrekingen. De bandopstelling – piano, sax en drums – zorgt voor een multidimensionale benadering van melodie, harmonie en ritme. Daarbij wisselen de instrumenten elkaar af, het ene moment geeft Di Domenico de toon aan, het andere moment is het Grimal die met haar sax een nieuwe emotionele laag aanbrengt, of Thielemans die een ritmische impuls toevoegt.Een bijzondere track die het experiment illustreert is Ishi No Irai (Request of the Stone), waarin Di Domenico de celesta bespeelt. Deze heeft een geluid dat snel uitsterft, wat leidt tot korte frases en een dialogische spanning met Grimal op sopraansax. Ook de kortere Yorishiro, het afsluitende stuk, brengt een spiritueel element in de muziek; het is bedoeld als een muzikale uitnodiging voor ‘geesten’ om deel te nemen aan het klankritueel. Het album blijft gedurende de hele speelduur trouw aan zijn improvisatorische en introspectieve karakter, waardoor Echolalia een intrigerend document is binnen de hedendaagse Europese jazzscene.
